, dzbanek o dużym brzuścu ozdobionym maszkaronem z szeroko rozpostartą brodą, stał się najszerzej znaną formą kolońskiej ceramiki, dla której charakterystyczną była również glinka o brązowym zabarwieniu. W połowie XVI wieku wskutek lokalnych antagonizmów kolońscy ceramicy opuścili miasto i przenieśli się do innych ośrodków, przede wszystkim Frechen. Po tym wydarzeniu Siegburg ponownie stał się najważniejszym centrum produkcji, która jednak w dużej mierze kontynuowała linię rozwoju zapoczątkowaną w Kolonii.
thumb| z dekoracją ze scenami z życia Tobiasza wykonana w warsztacie Hansa Hilgersa. Siegburg, ok. 1580. Muzeum Narodowe w Krakowie Ceramikę z Siegburga wyrabiano z białej, bardzo czystej glinki, dzięki której wyciskana dekoracja reliefowa miała wyjątkowy charakter. Drugie obok bartmannskrug naczynie najczęściej kojarzone z niemiecką kamionką to (snella). Snella to wysoki, smukły kufel zdobiony reliefem, zazwyczaj wykonany właśnie z jasnej kamionki. Naczynia charakterystyczne dla Siegburga to Trichterbecher, puchar w kształcie balasu z lejkowatym dziobkiem, oraz przede wszystkim Tüllenkannen, dzban z dużym dziobkiem. Produkcją artystycznej kamionki w Siegburgu zajmowało się tylko kilka rodzin, z których najważniejszą byli .