W życiu prywatnym hobbystycznie oddawał się rzeźbiarstwu oraz rysowaniu (szczególnie rysunków satyrycznych). Sam nauczył się także grać na pianinie, skrzypcach, gitarze i akordeonieMonika Sak, Henryk Kowalewicz (1925-1981). W 40. Rocznicę śmierci, „Przegląd Archiwalno-Historyczny” 8 (2021), s. 342.. Z zapałem grywał w szachy, również w czasie pracyArtur Jazdon, Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu. Zasoby. Działania. Ludzie. Poznań: Biblioteka Uniwersytecka, 2019, s. 236..
Zmarł z powodu chorób układu krążenia16 lutego 1981 roku (doznał czterech zawałów serca, z których ostatni okazał się śmiertelny)Wiesław Wydra, Życie i dzieło profesora Henryka Kowalewicza, [w:] Henryk Kowalewicz, Średniowieczne wiersze polsko-łacińskie oraz Koronka Brata Seweryna, „Klasycy Nauki Poznańskiej” t. 47, Poznań, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 2010, s. 20..