Wiersz konfiguracyjny – tradycyjny, lecz tworzony w interakcji z SI – da się budować na rozmaitych metodach, ideach i wizjach. W praktyce wygląda to tak, że do kolejnych wersów generowanych przez SI autor może dopisywać własne wersy, na przykład według znanej zasady „dopisywania dalszej historii”.
Metoda „bezkontaktowa" Jedna z metod tworzenia wiersza polifonicznego, polegająca na pisaniu wersów przez jednego autora, bez interakcji z innymi poetami w trakcie procesu twórczego. Autorzy otrzymują tylko wiersz podstawowy i niezależnie dopisują własne wersy równoległe. Scalenie następuje dopiero w fazie montażu przez konfiguratora. Metoda ta wyklucza spekulacje i nie pozwala kierować się „jakimikolwiek uwarunkowaniami”Irena Naumowicz, Szkic do analizy i interpretacji wiersza polifonicznego, „ReWiry” 2021, nr 7, s. 39–44..
Te-Anty-S Poetycki Metoda eksperymentalna polegająca na dopisywaniu do każdego wersu tezy, syntezy i antezy, które następnie można syntezować ze sobą, tworząc nowe utwory. Według Leszka Dembka, autora metody, prowadzi ona do innego rodzaju przemyśleń, niż miałoby to miejsce przy twórczości tradycyjnej. Jego zdaniem eksperyment dowodzi, że istnieje więcej niż jedna puenta, „którą ukrywa (może ukrywać) wiersz"Leszek Dembek, Polifonia Poezji, dz. cyt., s.