Według Leszka Dembka „Nad-widzenie (...) to samo zjawisko może być (jest) widziane niczym synestezja (czyli odczucie subiektywne) … poetycka galaktyka"Leszek Dembek, Polifonia Poezji, dz. cyt., s. 99-100.. Twierdzi, że w zależności od punktu widzenia różnych twórców bądź stylu ich pisania, każdy wers można wyrazić w inny sposób, zaś pojedynczy autor może „spojrzeć na ten sam obiekt z innego punktu widzenia (skojarzenie, myśl, doznanie), tzw. paralaksy"Leszek Dembek, Polifonia Poezji, dz. cyt., s. 65..
Maciej Proksa charakteryzuje nad-widzenie jako „efekt, który powstaje nie w żadnym z napisanych wersów, ale paradoksalnie w szczelinach między wersami: to rodzaj poetyckiego powidoku, nienapisanego znaczenia, które wyłania się z nakładania się różnych interpretacji. Jest to jakość niemożliwa do osiągnięcia w tradycyjnym, jednogłosowym wierszu".
Wiersz konfiguracyjny Wiersz konfiguracyjny tworzy się na podstawie wiersza polifonicznego w interakcji z SI lub w procesie montażu. Składają się na niego najwartościowsze wersy, słowa i frazy z poszczególnych utworów.