Powstaje konstelacja wielowymiarowa, w której czytelnik może tworzyć własne ścieżki lektury, gdyż nie obowiązuje zasada linearności – puenta wiersza podstawowego jest jedną z wielu możliwych. „Dwuwidzenie to najprostszy wariant polifonicznej lektury: czytelnik może wybierać między wersem oryginalnym a jego równoległą interpretacją. Trójwidzenie dodaje kolejny wymiar – trzecią wersję każdego wersu, tworząc bardziej złożoną siatkę znaczeń. Kwadrowidzenie oraz kolejne stopnie wielowymiarowości (n-widzenie) oznaczają, że tę samą myśl poetycką interpretuje cztery lub więcej równoległych głosów"Maciej Proksa, Od Polifonii Poezji do POE(SI)A z IT, „Migotania” 2026, nr 1 (90), s. 55-58..
Nad-widzenie Nad-widzenie to kreatorska metoda pisania powstała na kanwie Polifonii Poezji, polegająca na dopisywaniu wersów z użyciem podobnych obrazów poetyckich. Nakładanie się poszczególnych autorskich wersów tworzy „niewidzialny, nienapisany wers – swego rodzaju poetycki powidok", który „unosi się" między tekstami.