Po rewolucji październikowej na czele Polaków – żołnierzy swojego oddziału, zabrawszy najcenniejszy materiał opatrunkowy i apteczny, udał się do Sorok w Besarabii, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji. Pełnił służbę jako lekarz dywizjonu artylerii. 11 maja 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem, w której dostał się do niemieckiej niewoli. Po ucieczce z niewoli przedostał się do Murmańska, gdzie został naczelnym lekarzem Dowództwa Wojsk Polskich w północnej Rosji. 11 kwietnia 1922 kapitan Jan Radoliński, w zastępstwie byłego dowódcy Samodzielnego Oddziału Murmańskiego, sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym napisał:

Wniosek został poparty przez pułkownika Stanisława Dowoyno-Sołłohuba i generała Józefa Hallera, a następnie zatwierdzony przez Naczelnego Wodza, marszałka Polski Józefa Piłsudskiego.