Po powrocie do kraju został naczelnym lekarzem 64 pułku piechoty i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 64 pp, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 3. Następnie został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu oraz ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów sanitarnych w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 90. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. Później został przeniesiony do 6 batalionu sanitarnego i przydzielony do 6 Szpitala Okręgowego we Lwowie. W 1924 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Nowy Targ i posiadał przydział do Kadry Zapasowej 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie.