Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i leżała na granicy Wielkopolski oraz Dolnego Śląska. Początkowo była wsią szlachecką w dobrach Zbąszyń, własnością polskiej szlachty z rodu Zbąskich herbu Nałęcz, którzy od nazwy Zbąszynia przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1482 miejscowość odnotowana została w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1510 była siedzibą własnej parafii, a wcześniej w 1453 leżała w parafii Chociszewo oraz w 1459 w parafii Kosiczyn.
Miejscowość była wsią szlachecką leżącą w dobrach zbąszyńskich. W latach 1406–1427 we wsi znajdowała się własność szlachecka, która należała do Henryka Rakela de Low. W 1406 prowadził on spór sądowy z Tomisławem z Nieborzy o 16 sztuk bydła, a w 1415 toczył proces Nikelem Rakelem o 1/3 Dąbrówki. W 1418 toczył kolejny spór z Pietraszem Korzbokiem tenutariuszem babimojskim o zniszczenie łąki i lasu w Dąbrówce. W latach 20. XV wieku Henryk Rakel sprzedał Dąbrówkę sędziemu poznańskiemu Abrahamowi Głowaczowi Zbąskiemu. W 1459 roku jako właściciela dóbr wymienia się Stanisława ze Zbąszynia.