W 1482 Piotr i Marcin bracia niedzielni ze Zbąszynia zapisali Janowi Latalskiemu plebanowi w Sławnie w powiecie gnieźnieńskim oraz altaryście w kościele parafialnych w Pobiedziskach 17 złotych węgierskich czynszu rocznego na wsiach Dąbrówka i Łomnica za 200 zł węgierskich z zastrzeżeniem prawa wykupu. W 1489 nastąpił podział dóbr pomiędzy Abrahamem, Marcinem i Piotrem Zbąskimi, w wyniku którego Piotr otrzymał m.in. Dąbrówkę.
W 1530 Dąbrówkę wymieniono przy okazji opisu granicy wielkopolsko-śląskiej, którą wyznaczał kopiec narożny u ujścia rzeki Samica, która płynęła od wsi i młyna Szczaniec i rozgraniczała wsie Dąbrówkę i Rogoziniec leżące w Koronie Królestwa Polskiego oraz Szczaniec znajdujący się w księstwie głogowskim. W 1561 odnotowana została sprzedaż w okolicy wsi. Abraham Zbąski sprzedał Jerzemu Kręskiemu bór w lesie Boleniny, w dziedzinie Dąbrówka, między Kosiczynem a Rogozińcem, przy granicy śląskiej.