Zwolniony w czerwcu 1899 roku dzięki amnestii, powrócił do parlamentu.

W okresie rządów Giovanniego Giolittiego Turati wspierał współpracę socjalistów z siłami liberalnymi, co wielokrotnie prowadziło do konfliktów z maksymalistami w PSI. W 1903 roku Giolitti zaproponował Turatemu stanowisko w rządzie, lecz ten pod naciskiem maksymalistów odmówił.

Sprzeciw wobec wojen i I wojna światowa Turati zdecydowanie sprzeciwiał się wojnie libijskiej (1911–1912) oraz włoskiemu udziałowi w I wojnie światowej. Na kongresie PSI w Reggio nell'Emilia w 1912 roku maksymaliści pod przywództwem Benita Mussoliniego zyskali przewagę, marginalizując reformistów.

Podczas wojny Turati przyjął formułę «ani wspierać, ani sabotować», starając się utrzymać jedność partii. Krytykował rząd, lecz jednocześnie wspierał pomoc dla rodzin żołnierzy.

Rozbicie PSI i powstanie PSU W styczniu 1921 roku na kongresie PSI w Livornie doszło do rozłamu – powstała Włoska Partia Komunistyczna. Turati bronił koncepcji stopniowych zmian, sprzeciwiając się bolszewickim metodom.

W październiku 1922 roku, tuż przed marszem na Rzym, reformiści zostali wydaleni z PSI.