Oba utwory zdobyły prestiżową Nagrodę Krytyków.
W 1988 roku wydała album Canzoni per parlare, zawierający kompozycje czołowych włoskich autorów piosenek, w tym Fossatiego, Ruggeriego, Rona i Riccardo Cocciante. Od tego momentu rozpoczęła się stała współpraca z producentem i gitarzystą Piero Fabrizim, który współpracował z nią przy większości jej albumów.
Lata 90. i sukces międzynarodowy W latach 90. Mannoia umocniła swoją pozycję jako jedna z najważniejszych wokalistek włoskiej muzyki. W 1989 roku wydała album Di terra e di vento, zawierający włoskojęzyczną wersję utworu „O Que Será” brazylijskiego kompozytora Chico Buarque, którą wykonała w duecie z Ivano Fossatim. W 1992 roku ukazał się album I treni a vapore, zawierający m.in. piosenkę „Il cielo d'Irlanda” Massima Buboli, która stała się jedną z najbardziej znanych piosenek artystki.
W 1994 roku na albumie Gente comune wykonała utwór „Il culo del mondo” w duecie z brazylijskim piosenkarzem Caetano Veloso.
Status jednej z czołowych interpretatorek włoskiej muzyki ugruntowała w 1999 roku pierwszym albumem koncertowym Certe piccole voci, który zdobył status podwójnej platyny ze sprzedażą ponad 200 tysięcy kopii.