Był związany zawodowo z Teodorem Białynickim-Birulą. Zapraszano go na spotkania u Witkacego, w których jednak nie uczestniczyłA. Starczewski, „Rodzina Paryskich…”, s. 114..
Podczas II wojny światowej pracował na oddziale zakaźnym szpitala miejskiego w Zakopanem. Wstąpił do Armii Krajowej, gdzie używał pseudonimów „Lekarz” i „Ryś”. Był jednym z najaktywniejszych członków komórki kontrwywiadu S-3.Z. Ryn, „Zakopiańskie placówki służby zdrowia podczas okupacji hitlerowskiej”, „Przegląd Lekarski”, 1981, nr 1, s. 116. Pomagał rannym i chorym partyzantom, ratując wiele osób przed aresztowaniemJ. Janczy, „Wielcy zapomniani lekarze…”, s. 122–123..
Po wojnie zorganizował oddział gruźliczy szpitala miejskiego w „Warszawiance” oraz sanatorium w pensjonacie „Pod Blachą”J. Krzyżanowski, „Świat lekarski polski”, „Śląska Gazeta Lekarska”, 1945, nr 1–3, s. 28..
W 1949 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie pracy Wartość praktyczna badań bakteriologicznych przy gruźlicy płuc. W tym samym roku opracował pierwszą w Polsce i jedną z pierwszych na świecie metodę oznaczania oporności prątków gruźlicy na streptomycynęJ. Janczy, „Wielcy zapomniani lekarze…”, s. 121.. W 1952 zdobył II stopień specjalizacji z ftyzjatriiK. Pichulowa, „Wspomnienie pośmiertne…”, „Pneumonologia Polska”, 1983, nr 3, s. 191..