Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. 12 grudnia 1917 został aresztowany przez Austriaków i osadzony w więzieniu w Huszt. Po trzech miesiącach został zwolniony z więzienia, wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. Następnie został odkomenderowany na praktykę w Zakładach Škody w Pilźnie.
W grudniu 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Zbrojowni nr 4 w stopniu plutonowego. Następnie został przeniesiony do 1 pułku artylerii ciężkiej. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 3 pułku artylerii polowej Legionów. Wyróżnił się 24 czerwca 1919 w walce pod Przemyślanami oraz 20 maja 1920 w bitwie nad Berezyną Górną.
Po zakończeniu działań wojennych był dwukrotnie odkomenderowany do Centralnej Szkoły Puszkarskiej w Warszawie, gdzie ukończył kurs puszkarski (1 lutego – 28 maja 1921) i kurs zbrojmistrzów (1 sierpnia 1921 – 21 listopada 1922). W lutym 1923 został przeniesiony ze Zbrojowni nr 1 w Brześciu do Zbrojowni nr 5 w Przemyślu, gdzie pełnił służbę w stopniu starszego majstra wojskowego. W lipcu 1932 został przeniesiony do Zbrojowni nr 2. Od 7 września 1932 do 30 czerwca 1933 szkolił się na kursie w Szkole Zbrojmistrzów w Warszawie.