W zewnętrznej ścianie pieca (tzw. murze oporowym) rozmieszczone są w równych odstępach wejścia do komór, zwane furtami, służące do załadunku i rozładunku pieca. Furty sklepione są półkoliście, a po załadunku komory są czasowo zamurowywane. W sklepieniu kanału ogniowego znajdują się otwory zasypowe, przez które w trakcie pracy pieca wsypuje się paliwo (węgiel lub koks). W ścianach wewnętrznych i zewnętrznych rozmieszczone są dymniki – pionowe kanały łączące komory z głównym kanałem spalinowym prowadzącym do komina; każdy dymnik może być odcinany lub otwierany za pomocą zaworów umieszczonych na stropie pieca.
Konstrukcja pieca uwzględnia zjawisko rozszerzalności cieplnej. Zewnętrzna ściana jest często lekko odchylona do wnętrza kanału ogniowego, a ściany zewnętrzna i wewnętrzna nie są ze sobą sztywno powiązane, tworząc szczeliny dylatacyjne, co umożliwia ich „pracę” podczas nagrzewania i studzenia pieca. Stropy i ściany kanału wykonywano z cegły szamotowej lub innych materiałów ogniotrwałych, zwłaszcza w piecach przeznaczonych do wysokotemperaturowego wypału klinkieru czy materiałów ogniotrwałych.