Obrońcy byli ograniczeni przez szereg czynników: wsparcie aliantów zostało odwołane w ostatniej chwili, ponieważ niemieccy spadochroniarze zajęli strefy zrzutu amerykańskiej 82 Dywizji Powietrznodesantowej (jej dowódca, gen.-bryg. Maxwell Taylor, przekroczył linie wroga i udał się do Rzymu, aby osobiście nadzorować operację); król Wiktor Emanuel III, marszałek Pietro Badoglio i ich sztab uciekli do Brindisi, co pozostawiło generałów dowodzących miastem bez skoordynowanego planu obrony; również bierna postawa włoskiej Dywizji „Centauro II”, złożonej głównie z byłych Czarnych Koszul i wyposażonej w niemieckie czołgi, która nie stanęła po stronie zbuntowanych włoskich oddziałów, przyczynił się do klęski sił włoskich w jej pierwszym starciu z Niemcami podczas II wojny światowej.
Do 10 września Niemcy wdarli się do centrum Rzymu, a „Granatieri” (wspomagani przez cywilów) zajęli ostatni punkt oporu przy Porta San Paolo. O godzinie 16:00 gen. Giorgio Calvi di Bergolo podpisał rozkaz kapitulacji; włoskie jednostki wojskowe zostały rozwiązane, a ich żołnierze wzięci do niewoli.