Chociaż niektórzy oficerowie biorący udział w bitwie o Rzym później dołączyli do ruchu oporu, opór przeciwko Niemcom nie był motywowany nastrojami antyfaszystowskimi, lecz chęcią kontrolowania własnej stolicy i przeciwstawienia się rozbrojeniu włoskich żołnierzy. Generałowie Raffaele Cadorna Jr. (dowódca „Ariete II”) i Giuseppe Cordero Lanza di Montezemolo (później stracony przez Niemców) dołączyli do podziemia; gen. Gioacchino Solinas (dowódca „Granatieri”) opowiedział się za proniemiecką Włoską Republiką Socjalną.

Piombino thumb|Widok na port w Piombino w 2012 roku Jednym z najważniejszych epizodów oporu Włoskich Sił Zbrojnych po zawieszeniu broni była bitwa pod Piombino w Toskanii. 10 września 1943 roku, podczas operacji Achse, niewielka flotylla niemiecka pod dowództwem kpt. por. Karla-Wolfa Albranda próbowała wpłynąć do portu w Piombino, ale władze portu odmówiły jej wstępu. Generał i faszystowski urzędnik Cesare Maria De Vecchi, dowodzący włoską 215 Dywizją Nadbrzeżną, nakazał władzom portu zezwolić niemieckiej flotylli na wejście do portu, wbrew radom dowódcy sił marynarki wojennej w porcie, Amedeo Capuano. Po wejściu do portu i wylądowaniu na brzegu siły niemieckie zachowywały się wrogo i stało się jasne, że ich zamiarem jest zajęcie miasta.