Rebelia początkowo przebiegała pomyślnie: pod koniec 1675 roku padła Surabaja – główne miasto wschodniej Jawy, w 1676 roku wojska sułtańskie poniosły klęskę pod , a do stycznia 1677 roku Trunajaya opanował niemal całe północne wybrzeże wyspy.
W obliczu zagrożenia rozpadem państwa Amangkurat I zwrócił się o pomoc do Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (VOC), posiadającej bazę handlowo-wojskową w Batawii. Dla VOC stabilność Mataramu miała charakter strategiczny: Batawia była całkowicie zależna od importu żywności ze środkowej i wschodniej Jawy, a północne wybrzeże dostarczało niezbędnego drewna na budowę i remont floty oraz rozbudowę miasta. W lutym 1677 roku zawarto układ sojuszniczy między VOC a sułtanatem Mataram, który Amangkurat I ratyfikował w marcu tego roku.
W maju 1677 roku VOC wysłała silną eskadrę do Surabai – wówczas siedziby dworu Trunajayi – i zmusiła go do opuszczenia miasta. Rebeliant wycofał się w głąb lądu, przenosząc stolicę powstania do Kediri – dawnej stolicy średniowiecznego królestwa Kediru. Już miesiąc później wojska Trunajayi zdobyły szturmem dwór matarański w . Stolica królewska została złupiona, cały skarbiec padł łupem rebeliantów, a ciężko chory Amangkurat I zmarł w trakcie ucieczki, co doprowadziło do chaosu w aparacie władzy.