Większość otrzymanych gruntów została przekształcona w plantacje, których dochody stanowiły źródło finansowania działalności jezuitów. Początkowo prace na plantacjach wykonywali służący kontraktowi. Wraz z zanikiem tej instytucji w Marylandzie ich miejsce zajęli niewolnicy sprowadzani z Afryki. Wielu z nich jezuitom darowano, a część zakupiono. Najwcześniejszy udokumentowany zapis o niewolnikach pracujących na jezuickich plantacjach w Marylandzie pochodzi z 1711 roku, choć prawdopodobne jest, że niewolnicza siła robocza pojawiła się tam już pokolenie wcześniej. W 1773 roku, po kasacie Towarzystwa Jezusowego przez papieża Klemensa XIV, własność plantacji przeszła z rąk misji marylandzkiej na nowo utworzoną Korporację Duchownych Rzymskokatolickich. W latach 90. XVIII wieku kilkoro niewolników należących do jezuitów bezskutecznie próbowało dochodzić wolności na drodze sądowej.

Do 1824 roku jezuickie plantacje w stanie Maryland zajmowały łącznie ponad 4900 hektarów, a we wschodniej Pensylwanii 690 hektarów. Były to przede wszystkim plantacje White Marsh (hrabstwo Prince George’s), St. Inigoes i Newtown Manor (hrabstwo St. Mary’s), St. Thomas Manor (hrabstwo Charles) oraz Bohemia Manor (hrabstwo Cecil).