Głównymi uprawami były tytoń i kukurydza.

Ze względu na tak rozległe posiadłości ziemskie Kongregacja Rozkrzewiania Wiary w Rzymie zaczęła postrzegać amerykańskich jezuitów w negatywnym świetle, uważając, że żyją oni w luksusie na wzór panów feudalnych. W rzeczywistości na początku XIX wieku jezuickie plantacje znajdowały się w stanie dużego zaniedbania. W 1820 roku rzymski przełożony generalny Towarzystwa Jezusowego, Tadeusz Brzozowski, wysłał do prowincji Maryland irlandzkiego jezuitę jako wizytatora kanonicznego w celu przeprowadzenia inspekcji działalności misji. Oprócz fizycznego rozkładu budynków, wszystkie plantacje poza jedną popadły w długi. Na niektórych z nich większość niewolników nie wykonywała pracy, ponieważ byli zbyt młodzi lub zbyt starzy. Warunki życia niewolników na plantacjach ulegały zmianom w czasie, podobnie jak sytuacja samych jezuitów mieszkających wśród nich. Kenney stwierdził, że niewolnicy podlegali arbitralnym karom, cierpieli z powodu skąpej diety, zaniedbania duszpasterskiego oraz oddawali się wadom moralnym. Do lat 30. XIX wieku ich sytuacja materialna i religijna uległa jednak znacznej poprawie.