Główne założenia
Motywacja wewnętrzna i zewnętrzna W teorii autodeterminacji wyróżnia się motywację wewnętrzną (intrinsic), związaną z wykonywaniem czynności dla samej satysfakcji, ciekawości lub przyjemności, oraz motywację zewnętrzną (extrinsic), w której działanie jest środkiem do osiągnięcia konsekwencji zewnętrznych wobec tego działania (np. nagród, uniknięcia kary, aprobaty społecznej).
Motywacja wewnętrzna jest uznawana za szczególnie sprzyjającą rozwojowi, kreatywności i wytrwałości, jednak w życiu codziennym znaczna część zachowań ma charakter motywacji zewnętrznej, która może przyjmować formy bardziej lub mniej autonomiczne.
Kontinuum autonomii SDT zakłada, że motywacja nie jest dychotomiczna, lecz układa się w kontinuum od braku motywacji (amotywacja) poprzez coraz bardziej zinternalizowane formy motywacji zewnętrznej aż do motywacji wewnętrznej. Wyróżnia się następujące formy regulacji zachowania: amotywacja – brak intencji działania, poczucie braku wpływu i sensu działania, często związane z doświadczeniem bezradności; regulacja zewnętrzna – działanie podejmowane wyłącznie ze względu na nagrody, kary lub presję ze strony otoczenia; regulacja introjekcyjna – częściowo zinternalizowana motywacja zewnętrzna, oparta na wewnętrznej presji (np.