mały|Kriuki z XII wieku mały|Notacja kondakarna z 1. połowy XII wieku mały|Rękopis z XVII wieku z notacją kriukową z pomietami pieśni Fiodora Kriestjanina mały|Notacja kriukowa z pomietami w książce z 1884 roku mały|Kriuki z pomietami ponad zapisem nutowym Kriuki, notacja kriukowa – system notacji muzycznej, stosowany w muzyce cerkiewnej do zapisu śpiewu cerkiewnych tekstów liturgicznych (zob. ) w Rosji; najwcześniejsze zachowane zabytki piśmiennicze tej notacji pochodzą z XI wieku.
Historia Do 1. połowy XVII wieku w cerkiewnej praktyce liturgicznej przeważał śpiew jednogłosowy (monodia). Notowanie kultowej muzyki cerkiewnej na Rusi Kijowskiej prowadzono pierwotnie notacją ekfonetyczną – była to grupa 12 znaków prozodycznych i akcentowych; wskazywały one jedynie, w jaki sposób należało śpiewnie recytować teksty liturgiczne. Notacja ta była greckiego pochodzenia, została wprowadzona przez kliryków bizantyjskich. Następnie powstała notacja kondakarna, a po niej rozwinęła się oryginalna rosyjska notacja znamion, czyli kriuków. Najstarsze zapisy tych dwóch notacji pochodzą z XI wieku. Zapisy kriukami z XI wieku zachowały się w archiwum soboru Sofijskiego w Kijowie. Śpiewy kondakarne zanikły pod koniec XIV wieku, co stanowiło ostateczne zerwanie śpiewu cerkiewnego z tradycją bizantyjską.