Na początku XV wieku zaczęły się pojawiać leksykony (Azbuki piereczislenija), które zbierały znaki staroruskiej notacji kriukowej, poza początkowo prostymi katalogami neum dodawano wyjaśnianie ich znaczenia muzycznego, gdyż w zależności od lokalnej praktyki mogły być różnie interpretowane.
Staroruska notacja kriukowa pod koniec XVI wieku nie odpowiadała potrzebom ówczesnych śpiewaków, którzy zaczęli woleć precyzyjny zapis wysokości dźwięku. Notacja średnio-bizantyjska używana od XII wieku w praktyce liturgicznej Cesarstwa Bizantyńskiego, która posługiwała się znakami zwanymi hispostazami była bardziej elastyczna i poszczególne znaki przyporządkowywano do konkretnych interwałów. Pismo kriukowe zostało zreformowane w XVI wieku przez Iwana Szajdurowa, ucznia szkoły śpiewaczej w Nowogrodzie, który napisał tzw. Gramatykę, pierwszy traktat teoretyczny na ten temat. Ten krótki tekst nie zachował się w całości, zachowały się jego odpisy. Reforma polegała na dołożeniu do kriuków czerwonych znaków literowych (kinowarne pomiety kinowarnyje pomietki), które dokładniej wskazywały na wysokość dźwięku.