Szajdurow spośród możliwych do użycia dźwięków wyznaczył cztery trychordy i nazwał je: pojedynczy, ciemny, jasny i trzykrotny, dla każdego z nich wprowadził znaczki oznaczające pojedyncze dźwięki; notacja była całkiem dokładna i mogła być wykorzystywana na potrzeby muzyki wielogłosowej. Jego reforma pozwoliła na zaznaczanie wysokości dźwięku i sposobu wykonania neum. Znaczki zaczęły przypominać w XVI wieku haczyki, stąd nazwa kriuków.
System kinowarnych pomiet był udoskonalany w 1. połowie XVII wieku, kluczowym dziełem w tym zakresie była praca pt. Izwieszczenije o sogłasniejszich pomietachA. Miezieniec, Traktat pt. „Izwieszczenije o sogłasniejszich pomietach pokrótce przedstawionych”, edycja i studium historyczne D. Sawicki, Lublin 2022, którą badacze przypisują Aleksandrowi Miezieniecowi; została w niej opisana dwunastostopniowa skala dźwiękowa znamiennego śpiewu. Reformy patriarchy Nikona oraz wzrost zainteresowania melodiami wielogłosowymi (śpiew kijowski, bułgarski i grecki) wśród śpiewaków sprawiły, że staroruski śpiew cerkiewny przetrwał głównie u staroobrzędowców. Pomiety nadal są stosowane w tekstach liturgicznych, są zapisywane czerwonym kolorem obok znaków nutowych.