Enrique Vilar Figueredo (ur. 16 sierpnia 1925 w Manzanillo, zm. 30 stycznia 1945 k. Księżna w pow. braniewskim) – kubański młodszy porucznik (młodszy lejtnant) walczący w szeregach Armii Czerwonej w II wojnie światowej.
Życiorys mały|Tablica ze szkoły podstawowej w Szylenach Urodził się w miejscowości Manzanillo, mieście we wschodniej Kubie, nad zatoką Guacanayabo. Był jednym z czwórki dzieci Cesara Vilara i Caridad Figueredo. Jego ojciec był komunistycznym rewolucjonistą, walczącym z ówczesnym reżimem gen. Gerarda Machado. Z tego powodu był stale prześladowany przez władzę. Pracował jako murarz, następnie jako doker w porcie. Gdy w 1932 został aresztowany, matka z czwórką małych dzieci (Federico, Enrique, Rita i Georgina) znalazła się na skraju nędzy. Wówczas Międzynarodowa Organizacja Pomocy Rewolucjonistom zwróciła się do niej z propozycją zaopiekowania się jednym z jej dzieci. Matka zdecydowała się oddać 7-letniego syna Enrique. W tym samym roku, 1932, Enrique odpłynął pod przybranym nazwiskiem z obcymi ludźmi statkiem do ZSRR. W 1933 został umieszczony w domu dziecka w Moskwie, tam nauczył się języka rosyjskiego. Następnie został przeniesiony do międzynarodowego domu dziecka w Iwanowie, w którym znajdowało się 160 dzieci rewolucjonistów z różnych krajów świataKubańczyk w szeregach Armii Czerwonej, IKAT.