Gazeta Braniewska 4 września 2009, s. 1, 6.

Po inwazji III Rzeszy na ZSRR w 1941 roku 16-letni Enrique, razem z wieloma innymi wychowankami domu dziecka, postanowił wstąpić do wojska. Początkowo młodemu Enrique odmówiono przyjęcia do Armii Czerwonej ze względu na jego młody wiek oraz kubańskie pochodzenie. O pomoc i wstawiennictwo Enrique pisał listy do Georgi Dimitrowa, przewodniczącego Kominternu, bohatera tzw. procesu lipskiego o podpalenie budynku Reichstagu. Jednak konsekwentnie jego prośby o przyjęcie do wojska napotykały jednak na odmowę. Dopiero wstawiennictwo hiszpańskiej polityczki Dolores Ibárruri spowodowało, że Enrique został przyjęty do wojskowej szkoły snajperów w Dmitrowie. Już po roku nauki przyjęto go do Moskiewskiej Wojskowej Wyższej Szkoły Dowódczej. Vilar był na tyle zdolnym adeptem, że łączył naukę w moskiewskiej uczelni z dalszą nauką w szkole snajperów. W październiku 1943 otrzymał awans na stopień podporucznika, po czym dostał przydział do 137 Dywizji Strzeleckiej, wchodzącej w skład II Frontu Białoruskiego. Został mianowany dowódcą plutonu, którym dane mu było dowodzić tylko przez 15 dni. W tym krótki czasie zdobył ze swoim pododdziałem Maków Mazowiecki oraz Mławę. Z frontem doszedł jeszcze pod Braniewo.