Jan Słuszkiewicz (ur. 29 maja 1876 w Dubiecku, zm. w 1957 w Poznaniu) – podpułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława i Felicjany z Kułaczkowskich urodzony 29 maja 1876 w Dubiecku, w ówczesnym powiecie przemyskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył szkołę średnią i szkołę przemysłową oraz odbył służbę wojskową w armii austro-węgierskiej. W latach 1901–1914 pracował jako urzędnik Wydziału Powiatowego w Bochni na stanowisku asystenta technicznego. W tym okresie działał w Towarzystwie Szkoły Ludowej i Polskim Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, a w latach 1912–1914 był członkiem Polowych Drużyn Sokolich.
25 sierpnia 1914 na czele 53-osobowej bocheńskiej drużyny wstąpił do 2 pułku piechoty Legionów Polskich. Rozkazem Komendy LP nr 20 z 28 września 1914 został mianowany podporucznikiem w XI randze. W czasie kampanii karpackiej dowodził 6 kompanią. Od 16 do 21 października 1914 kierował budową drogi z Holzschlaghausu do Rafajłowej przez przesmyk Rogodzy, który później otrzymał urzędową nazwę „Przełęcz Legionów”. 6 listopada 1914 został awansowany na porucznika piechoty i mianowany komendantem nowo formowanej kompanii saperskiej. 18 listopada tego roku zorganizował oddział pionierów pułku.