Jan Słuszkiewicz (ur. 29 maja 1876 w Dubiecku, zm. w 1957 w Poznaniu) – podpułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Władysława i Felicjany z Kułaczkowskich urodzony 29 maja 1876 w Dubiecku, w ówczesnym powiecie przemyskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Ukończył szkołę średnią i szkołę przemysłową oraz odbył służbę wojskową w armii austro-węgierskiej. W latach 1901–1914 pracował jako urzędnik Wydziału Powiatowego w Bochni na stanowisku asystenta technicznego. W tym okresie działał w Towarzystwie Szkoły Ludowej i Polskim Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, a w latach 1912–1914 był członkiem Polowych Drużyn Sokolich.

25 sierpnia 1914 na czele 53-osobowej bocheńskiej drużyny wstąpił do 2 pułku piechoty Legionów Polskich. Rozkazem Komendy LP nr 20 z 28 września 1914 został mianowany podporucznikiem w XI randze. W czasie kampanii karpackiej dowodził 6 kompanią. Od 16 do 21 października 1914 kierował budową drogi z Holzschlaghausu do Rafajłowej przez przesmyk Rogodzy, który później otrzymał urzędową nazwę „Przełęcz Legionów”. 6 listopada 1914 został awansowany na porucznika piechoty i mianowany komendantem nowo formowanej kompanii saperskiej. 18 listopada tego roku zorganizował oddział pionierów pułku. W połowie grudnia 1914 odszedł na tyły dla poratowania zdrowia. 1 kwietnia 1915 został zwolniony z LP za niesubordynację wobec Komendy LP, po 6 tygodniach (25 maja) przywrócony do służby w dawnej randze i przeniesiony do 4 pułku piechoty. Od 8 września do 25 listopada 1915 był komendantem pułkowego oddziału pionierów, a następnie pełnił funkcję oficera prowiantowego pułku. Od 22 marca do co najmniej czerwca 1916 ponownie dowodził pułkowym oddziałem pionierów. 1 listopada 1916 został awansowany na kapitana piechoty. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) kontynuował służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańcą (15-16 lutego 1918) został internowany w Dulfalva. Po zwolnieniu z internowania został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski, gdzie przebywał przez sześć miesięcy.

W listopadzie 1918 zgłosił się do 4 pułku piechoty Legionów i zorganizował kompanię techniczną. 8 grudnia 1918 został przydzielony do Dowództwa Wschód. Od stycznia do kwietnia 1919 zajmował się budową pociągów pancernych. 12 kwietnia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z zatwierdzeniem posiadanego stopnia kapitana i przydzielony z dniem 1 listopada 1918 do Dowództwa WschódDz. Rozk. Wojsk. Nr 44 z 24 kwietnia 1919, poz. 1434.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 45 z 26 kwietnia 1919, poz. 1495.. 15 kwietnia 1919 został przeniesiony do Dowództwa 2 Dywizji LegionówDz. Rozk. Wojsk. Nr 45 z 26 kwietnia 1919, poz. 1498.. 15 listopada 1919 został po raz drugi przyjęty do Wojska Polskiego. Tym razem z byłej austro-węgierskiej, zaliczony do Rezerwy armii, z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do II batalionu saperówDz. Rozk. Wojsk. Nr 97 z 27 grudnia 1919, poz. 4032.. W 1920, w czasie wojny z bolszewikami, sprawował funkcję szefa Inżynierii i saperów 2 Armii, a następnie dowodził Grupą Techniczną 2 Armii. Wyróżnił się we wrześniu 1920 w bitwie o Grodno. 27 października 1920 szef Inżynierii i Saperów 2 Armii, major Franciszek Wolf sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, który został mu nadany rozkazem Dowództwa 2 Armii nr 1883/V/pf, a 15 marca 1921 zatwierdzony przez Naczelnego Wodza.

1 czerwca 1921 pełnił służbę w Obozie Warownym „Przemyśl”, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk saperów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 29. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Później został przydzielony do Szefostwa Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W listopadzie 1922 został przeniesiony do 3 pułku saperów w Wilnie na stanowisko komendanta kadry batalionu zapasowego. W marcu 1924, w związku z likwidacją Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Okręgach Korpusów, został przydzielony do 3 pułku saperów jako oddziału macierzystego z równoczesnym odkomenderowaniem do Szefostwa Saperów i Inżynierii Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie do czasu przydziału na stanowisko etatowe. Później został wyznaczony na stanowisko kierownika Rejonu Inżynierii i Saperów Kraków. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Po zwolnieniu z wojska został zatrudniony jako pracownik kontraktowy w Okręgowym Urzędzie Budownictwa Wojskowego Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisku technika. Pracę zawodową łączył z działalnością społeczną w Związku Strzeleckim, Związku Legionistów Polskich jako członek zarządu okręgu oraz Bezpartyjnym Bloku Współpracy z Rządem jako wiceprezes koła. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII”.

W sierpniu 1939 zgłosił się ochotniczo do WP. Służył w Ośrodku Zapasowym Saperów nr 2.

19 stycznia 1957 został pochowany na cmentarzu komunalnym nr 2 Junikowo w Poznaniu (pole 23, kwatera 4, miejsce 14).

Był żonaty ze Stefanią Mieczkowską, z którą miał syna Zbigniewa (1909–1997) i córkę Zofię (1911–1933).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 156 – 15 marca 1921 Krzyż Niepodległości – 9 listopada 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” Krzyż Walecznych czterokrotnie Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Legionowy Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych Odznaka pamiątkowa „Orlęta” Honorowa odznaka komendancka Przysposobienia Wojskowego nr 3356 –19 marca 1937 Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii – 1911

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polowych Drużyn Sokolich Kategoria:Członkowie terytorialnych władz organizacyjnych Związku Legionistów Polskich Kategoria:Członkowie Towarzystwa Szkoły Ludowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Internowani w Dulfalvie Kategoria:Ludzie urodzeni w Dubiecku Kategoria:Ludzie związani z Bochnią Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Legionowym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 4 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie dowództwa 2 Armii (II RP) Kategoria:Oficerowie dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie Polskiego Korpusu Posiłkowego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie Kategoria:Podpułkownicy saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Jubileuszowym Pamiątkowym dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Uczestnicy bitwy nad Niemnem (1920) Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Zmarli w 1957 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze III Brygady Legionów Polskich