W połowie grudnia 1914 odszedł na tyły dla poratowania zdrowia. 1 kwietnia 1915 został zwolniony z LP za niesubordynację wobec Komendy LP, po 6 tygodniach (25 maja) przywrócony do służby w dawnej randze i przeniesiony do 4 pułku piechoty. Od 8 września do 25 listopada 1915 był komendantem pułkowego oddziału pionierów, a następnie pełnił funkcję oficera prowiantowego pułku. Od 22 marca do co najmniej czerwca 1916 ponownie dowodził pułkowym oddziałem pionierów. 1 listopada 1916 został awansowany na kapitana piechoty. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) kontynuował służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańcą (15-16 lutego 1918) został internowany w Dulfalva. Po zwolnieniu z internowania został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski, gdzie przebywał przez sześć miesięcy.