Bolero op. 19 – utwór na fortepian skomponowany przez Fryderyka Chopina w 1833 roku. Wydany drukiem rok później w Paryżu i Lipsku. Bolero Chopina odzwierciedla panującą we Francji modę na muzykę hiszpańską. Kompozytor znał ją z muzyki operowej, a Hiszpanię odwiedził dopiero w roku 1838. Opus 19 ma formę stylizowanego bolera poprzedzonego introdukcją. Jego tonacja, a-moll lub C-dur, jest przedmiotem sporów. Pod koniec XIX wieku Bolero stało się przedmiotem dyskusji na temat jego hiszpańskiego charakteru. nazwał je .
Historia W twórczości Chopina – poza mazurkami, polonezami i walcami – gatunki taneczne mają znaczenie marginalne. Bolero, obok Taranteli As-dur op. 43, jest jednym z dwóch jego tańców o genezie śródziemnomorskiej.
Bolero skomponowano w roku 1833, w fazie twórczości Chopina nazywanej fazą wirtuozerii w stylu francuskim obejmującej lata 1832–1835. W tym samym roku Chopin pracował również nad Rondem Es-dur op. 16 oraz Walcem Es-dur op. 18 (Grande Valse Brillante), a do wydania przygotowywał Nokturny op. 15 oraz Mazurki op. 17 i 24. Niecks datował powstanie utworu na lata wcześniejsze. Utwór dedykowano Emilii Flahault (), jednej z pierwszych uczennic Chopina.