1 listopada 1834 r. Bolero zarejestrowano w Bibliographie de la France. Jako wydawcę wymieniono Pleyel et Cie. Prawdopodobnie Camille Pleyel sprzedał później prawa do wydania op. 19 oficynie Prilipp et Cie. We francuskiej Bibliothèque nationale przechowywany jest egzemplarz wydania francuskiego należącego do Jane Stirling. W zbiorach warszawskiego Muzeum Fryderyka Chopina znalazł się egzemplarz wydania francuskiego należący do Napoleona Odry.
Utwór należy do rzadko wykonywanych podczas Konkursów Chopinowskich. W 1995 r. wykonała go Gabriela Montero. W 2005 r. Bolero wykonał Piotr Banasik (I etap). W 2010 r. wykonali go Nikołaj Choziainow (I etap) oraz Ingolf Wunder (II etap). W 2015 r. opus 19 wykonali Rina Sudo (II etap) i Tony Yike Yang (III etap). W 2025 r. wykonał je Gabriele Strata (II etap).
Budowa Kompozycja o budowie dwuczęściowej – ABA z introdukcją. Rozpisana została w 260 taktach. Utwór utrzymany jest w paryskiej odmianie stylu brillant, podobnie jak m.in. Grande Valse Brillante Es-dur op. 18. Jego tonacja jest przedmiotem sporów. Źródła określają ją jako a-moll lub C-dur.