W anonsie na temat „edycji dzieł wszystkich na fortepian na dwie ręce” z 1861 r. zamieszczonym przez „Sankt-Pietierburgskije wiedomosti” wydawca pisał: muzyczne obrazy Chopina zawsze oddają lokalny koloryt przyrody i uczuć, jak dzieje się to na przykład w bolerze, taranteli i barkaroli.
Marceli Antoni Szulc wymienił Bolero wśród utworów, które Chopin, wedle obiegowej pogłoski, przyciśniony potrzebą i niedostatkiem materialnym w pierwszych latach pobytu w Paryżu, musiał [...] komponować na prędce i na zamówienie. Zdaniem Szulca Bolero, chociaż może najśpieszniej napisane, pełne jest gorącego kolorytu i ognia południowego.
Charles Willeby opisał Bolero jako „jedną z najmniej interesujących kompozycji” Chopina.
Niecks, który w 1888 r. określił utwór jako , sugerował inspirację Chopina operą Niema z Portici Daniela Aubera wystawioną w Paryżu 28 lutego 1828 r. James Huneker, w przeciwieństwie do Arthura Hedley’a, widział w Bolerze nie taniec hiszpański, lecz poloneza. Pisał, że element hiszpański przejawia się w nim słabo. Jest to do pewnego stopnia „Memorandum” z dawniejszych studiów form tanecznych [...] Że jest ono efektowne, tego dowiódł Emil Sauer. Nadaje się dla pianisty o bardzo biegłych palcach. Z negowaniem hiszpańskości nie zgodził się Zdzisław Jachimecki, który w 1949 r.