Utwór rozpoczyna introdukcja pozbawiona budowy okresowej. Metrum 3/8, w tempie , w tonacji C-dur. Cechuje się melodyką figuracyjną. Właściwe Bolero rozpoczyna się w a-moll. Przed repryzą tematu głównego pojawia się szereg opadających akordów sekstowych opartych na skali melodyjnej. Utwór kończy się codą w A-dur.
Bronisława Wójcik-Keuprulian wymieniła Bolero wśród pięciu utworów Chopina, które nie nasuwają ani nowych spostrzeżeń, ani nowych zagadnień. Stosują zwroty ornamentalne typowe [...] bądź też posługują się ozdobnikami właściwymi lub melizmatami w sposób typowy.
Recepcja thumb|Chopin na grafice wg wzoru (1833) W 1837 roku na łamach „” ukazała się recenzja Roberta Schumanna pt. Bericht an Jeanquirit in Augsburg über den letzten kunsthistorischen Ball beim Redacteur, w której Bolero opisano jako kompozycję delikatną, przepojoną miłością, obraz pełen południowego żaru i wstydliwości, oddania się i nieśmiałości. Artykuł Schumanna opisującą fikcyjny „bal historyczno-muzyczny u redaktora” Ludwik Bronarski nazwał jednym najoryginalniejszych i «najartystyczniejszych» w zbiorze Schumanna w ogóle.