Dzieła jakie znalazły się na liście miały być "cenne dla państwa i który mogły przynieść znaczne ilości dewiz".
Niemieckie prawo ostatecznie uznało w 1989 roku, że dzieła sztuki sprzedawane na aukcjach w latach 1936-1945 są uważane za mienie zrabowane. Kolekcja Silberberga została sprzedana na czterech różnych aukcjach, ale najcenniejsze eksponaty – 50 prac – zostały wystawione na aukcji przez Paula Graupe, który sam był Żydem. Po zakończeniu II wojny światowej dzieła z kolekcji Silberberga znajdowały się w kolekcjach na całym świecie. Spadkobiercy wrocławskiego kolekcjonera przez kolejne kata starali się odzyskać skradzione mienie. Z powodu braku odpowiednich przepisów proces ten był znacznie utrudniony. Dopiero konferencja waszyngtońskaDeklaracja waszyngtońska i restytucja dzieł sztuki dotycząca majątku z czasów Holokaustu, która odbyła się 3 grudnia 1998 roku, przyniosła postęp. Po śmierci syna Silberberga w 1984 roku synowa kolekcjonera, Gerta Silberberg, zdołała ubiegać się o restytucję niektórych dzieł sztuki.
Kolekcja rzeźb