23 marca 1935 roku, w berlińskim salonie Paula Graupego odbyła się pierwsza bezprawna aukcja sprzedaży kolekcji Silberberga; zlicytowano wówczas pięćdziesiąt najcenniejszych obrazów i rysunków. Kolejne aukcje w tym samym salonie miały miejsce 12 października 1935 roku (rysunki), 12-14 grudnia 1935 roku (książki), 21 grudnia 1935 (rzeźby i rzemiosło artystyczne), 7 stycznia 1936 (rzeźby) i 23-25 marca 1936 (pozostała część biblioteki). W sumie na aukcji u Graupego sprzedano ponad 160 obiektów artystycznych za około 180 tys. marek.
W 1940 roku, ostatnia część wielkiej kolekcji Silberberga została poddana procesowi aryzacji na rzecz Muzeum Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Inicjatorem tego procesu był ponownie Urząd Finansowy, który jako argumentację podał niewłaściwą, zaniżoną wycenę pozostałych dzieł z kolekcji Silberberga. Dokonujący wyceny marszand Erich Schaffranietz, właściciel firmy zajmującej się sztuką i antykami Smendek KG, ustalił wartość posiadanych dzieł na 41170 marek choć według ówczesnemu dyrektorowi muzeum Corneliusowi Müller-Hofstede wartość dzieł opiewała na ponad 70000 marekSwitzerland, National Socialism and the Second World War Final Report. Według zeznania podatkowego z 1938 roku Silberberg sprzedał dwa obrazy: "Dwie głowy" Honore Daumiera i "Portret kobiety" Edouatda Maneta za kwotę 36680 marek.