w 1906 roku doczekał się potomka, syna Alfreda. Siostra Maxa została krawcowa i wyszła za mąż za krawca Siegfrieda Fröhlicha.

W 1920 roku Max, wraz z rodziną, przeniósł się do Wrocławia. W tym okresie był już współwłaścicielem firmy M. Weissenbberg i zarządzał jej filiami w Świdnicy i w Düsseldorfie. We Wrocławiu zamieszkał w zakupionej wcześniej bo w 1919 roku willi przy ulicy Landsbergerstrasse 1-3 (obecnie ulica Kutnowska). Willa, pełniąca wówczas również funkcję sanatorium, jako jedyna, położona była po południowej stronie ulicy Kutowskiej w obrębie Parku Południowego; została wzniesiona przez architekta Georga Schneidera w 1899 roku. W 1919 roku Max Silberberg zlecił przebudowę domu i sanatorium. Na projektantów wybrał firmę Richarda i Paula Ehrlichów, znanych już wówczas z takich projektów jak przebudowa kamienic w Rynku nr 50 na dom handlowy „Hünert”, kamienicy w Rynku nr 49 na dom handlowy „Trautner” Louisa Cohna, przebudowa wnętrza Synagogi Pod Białym Bocianem czy liczne przebudowy willi w tym własnej willi. Projektantem pracującym przy przebudowie wnętrz był również wrocławski artysta August Endell, który odpowiadał za zaprojektowanie w stylu art deco jadalni wraz z jej wyposażeniem. thumb|left|220px|Portret żony Maxa Silberberga, Johanny Weissenberg.

Silberberg angażował się w życie kulturalne miasta.