do stopnia Feldmarschalleutnanta.
16 czerwca 1908 r., tuż przed zaostrzeniem się kryzysu bośniackiego, Liborius von Frank został mianowany dowódcą 7 Korpusu w pobliżu Timișoary (Temeswar). Otrzymał tytuł tajnego radcy. Do 16 kwietnia 1910 r. był generałem dowodzącym w Banacie i komendantem twierdzy Temeswar. Następnie pełnił funkcję inspektora sił zbrojnych Austro-Węgier w latach 1910–1914.
Na początku I wojny światowej Ritter von Frank, wówczas generał piechoty, objął dowództwo nad 5 Armią stacjonującej nad Driną, w Sremie. Podczas swojej pierwszej ofensywy w sierpniu 1914 r. nie zdołał pokonać wojsk serbskich w bitwie na górze Cer i został zmuszony do odwrotu. Podczas drugiej ofensywy we wrześniu 1914 roku odniósł sukces w bitwie nad Driną i wkroczył do Mačvy. Na początku listopada jego oddziały dotarły aż do Kolubary. Jednak w bitwie nad Kolubarą Serbowie przeprowadzili niespodziewaną kontrofensywę, która doprowadziła do odwrotu Austriaków. Jednoczesna ciężka klęska 6 Armii na południowym skrzydle zmusiła ją do opuszczenia zajętego nieco wcześniej Belgradu i zainicjowała wycofanie 5 Armii za Dunaj i Sawę. W konsekwencji tych niepowodzeń do dymisji zostali zmuszeni Liborius von Frank oraz jego bezpośredni przełożony, Feldzeugmeister Oskar Potiorek.
Liborius von Frank zmarł 26 lutego 1935 w Grazu.