Liborius Ritter von Frank (ur. 5 października 1848 w Splicie, zm. 26 lutego 1935 w Grazu) – Feldzeugmeister cesarskiej i królewskiej Armii, tajny radca, dowódca generalny w Banacie i komendant twierdzy Temeswar.
Biografia Jego ojciec był c.k. kapitanem portu. Liborius Frank uczęszczał do Instytutu Kadetów w Rijece, a następnie do Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt, którą ukończył w stopniu podporucznika 1 września 1869 r. i został przydzielony do służby wojskowej w 21 Batalionie Strzelców Polnych. Następnie w stopniu porucznika został skierowany do służby w Sztabie Generalnym 1 listopada 1876 r., a 1 maja 1879 r. awansowany na kapitana pierwszej klasy. W latach 1883–1887 wykładał taktykę w Terezjańskiej Akademii Wojskowej.
W latach 1876–1877 Liborius von Frank służył w Tyrolskim Pułku Strzelców Cesarskich. 1 listopada 1887 r. awansował na majora, a 1 maja 1890 r. na podpułkownika. W latach 1887–1891 Frank został ponownie przydzielony do Sztabu Generalnego, a 1 listopada 1892 roku awansował na pułkownika. W latach 1891–1892 służył w 33 Pułku Piechoty. W 1895 roku Frank objął dowództwo nad 71 Pułkiem Piechoty, a następnie nad 56 Brygadą Piechoty. 1 listopada 1898 r. awansował do stopnia generała majora, a 1 maja 1903 r. do stopnia Feldmarschalleutnanta.
16 czerwca 1908 r., tuż przed zaostrzeniem się kryzysu bośniackiego, Liborius von Frank został mianowany dowódcą 7 Korpusu w pobliżu Timișoary (Temeswar). Otrzymał tytuł tajnego radcy. Do 16 kwietnia 1910 r. był generałem dowodzącym w Banacie i komendantem twierdzy Temeswar. Następnie pełnił funkcję inspektora sił zbrojnych Austro-Węgier w latach 1910–1914.
Na początku I wojny światowej Ritter von Frank, wówczas generał piechoty, objął dowództwo nad 5 Armią stacjonującej nad Driną, w Sremie. Podczas swojej pierwszej ofensywy w sierpniu 1914 r. nie zdołał pokonać wojsk serbskich w bitwie na górze Cer i został zmuszony do odwrotu. Podczas drugiej ofensywy we wrześniu 1914 roku odniósł sukces w bitwie nad Driną i wkroczył do Mačvy. Na początku listopada jego oddziały dotarły aż do Kolubary. Jednak w bitwie nad Kolubarą Serbowie przeprowadzili niespodziewaną kontrofensywę, która doprowadziła do odwrotu Austriaków. Jednoczesna ciężka klęska 6 Armii na południowym skrzydle zmusiła ją do opuszczenia zajętego nieco wcześniej Belgradu i zainicjowała wycofanie 5 Armii za Dunaj i Sawę. W konsekwencji tych niepowodzeń do dymisji zostali zmuszeni Liborius von Frank oraz jego bezpośredni przełożony, Feldzeugmeister Oskar Potiorek.
Liborius von Frank zmarł 26 lutego 1935 w Grazu. Został pochowany na .
Awanse 1.09.1869 – podporucznik 1.11.1876 – porucznik 1.05.1879 – kapitan 1.11.1887 – major 1.05.1890 – podpułkownik 1.11.1892 – pułkownik 1.11.1898 – generał major 1.05.1903 – Feldmarschalleutnant 1.11.1908 – Feldzeugmeister 1.01.1915 – dymisja
Odznaczenia Odznaczenia gen. von Franka to między innymi: Kawaler Orderu Korony Żelaznej I klasy Krzyż Wielki Orderu Franciszka Józefa Kawaler Orderu Leopolda Krzyż Zasługi Wojskowej Medal Wojenny Odznaka za Służbę Wojskową II klasy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Order Orła Czerwonego II klasy (Prusy) Komandor Order Chrystusa (Portugalia)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Splicie Kategoria:Absolwenci Terezjańskiej Akademii Wojskowej Kategoria:Generałowie piechoty cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Austro-Węgry) Kategoria:Ludzie związani z Timișoarą Kategoria:Ludzie związani z Grazem Kategoria:Urodzeni w 1848 Kategoria:Zmarli w 1935