do wyboru wymagana była większość obecnych członków legislatury. Jeśli senator nie został wybrany, legislatura miała obowiązek przeprowadzić co najmniej jedno wspólne głosowanie dziennie aż do zakończenia sesji lub wyłonienia zwycięzcy. Mandat senatorski przypadał zazwyczaj kandydatowi popieranemu przez klub parlamentarny partii dysponującej większością w legislaturze stanowej.
Partia Republikańska w Pensylwanii od momentu powstania w połowie lat 50. XIX wieku była podzielona na dwie główne frakcje, co wynikało z jej koalicyjnego charakteru – połączenia byłych członków Partii Demokratycznej i byłych wigów. W okresie poprzedzającym wybory senatorskie w 1867 roku frakcja wywodząca się z demokratów skupiała się wokół byłego senatora i sekretarza wojny, Simona Camerona, natomiast środowisko byłych wigów reprezentował gubernator . Konflikt między nimi rozpoczął się już w 1855 roku, gdy obaj ubiegali się o poparcie Partii Nic Niewiedzących w walce o mandat senatorski.