w sumie było pięć cel, z których trzy były zamieszkane.
Gospodarka Gospodarka klasztoru była dość skromna. Inwentarz sporządzony przez ihumena o. Hieronima Dunajewskiego w języku ruskim w 1729 r. poświadczył, że opactwo posiadało jedynie niewielkie grunty: pole orne, sady, ogrody warzywne i łąki. Równie proste były budynki gospodarcze: dwie małe stodoły, spichlerz oraz stajnia z wozownią. Wszystkie te budynki zostały wzniesione z chrustu i kryte słomą. Klasztor utrzymywał również pasiekę, która liczyła trzydzieści trzy ule. Pod samym klasztorem osiedliło się sześć rodzin komorników.
W grudniu 1764 roku klasztor litwinowski został podporządkowany klasztorowi w Zawałowie, co w zasadzie stało się początkiem jego upadku.
Likwidacja Zgodnie z „Rewizją ihumenów” z 1724 r., klasztor „istniał bez żadnych praw”, licząc pięciu mnichów pod przewodnictwem ihumena o. Izaaka Dunajewskiego. Z powodu niemożności udokumentowania praw do posiadania ziemi, klasztor w Litwinowie został ostatecznie zlikwidowany 12 kwietnia 1774 w.