Niewielkie, zakrzywione paracymbium dzieli się na dwie gałęzie, silnie zesklerotyzowaną i opatrzoną małymi szczecinkami gałąź odsiebną oraz niezesklerotyzowaną i przylegającą do powierzchni cymbium gałąź dosiebną. U szczytu paracymbium wyrastają trzy długie i piłkowane szczecinki makroskopowe. Błona emboliczna jest prosta, o równoległych bokach i ściętym szczycie, embolus zaś długi, cienki i esowaty.
Genitalia samicy mają epigyne o obrzeżonej po bokach bruzdami płytce środkowej. Środkowa część tej płytki tworzy wypustkę zwaną rostrum epigynalnym. Długość i stopień oddzielenia tego rostrum od reszty płytki wykazuje zmienność, ale nigdy nie jest ono tak zredukowane jak u Z. armata. Ogólnie im dalej na wschód zasięgu tym rostrum jest dłuższe.
Rozprzestrzenienie i zagrożenie Gatunek palearktyczny, głównie subarktyczny. W Europie znany jest ze Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Litwy, Polski, Białorusi i europejskiej części Rosji, w Azji zaś z syberyjskiej i dalekowschodniej części Rosji, Kazachstanu i Mongolii.