Najliczniej występuje w tundrze i lasotundrze, ale obecny też w tajdze i tundrze górskiej, sięgający do piętra alpejskiego. W strefie podbiegunowej najliczniej występuje na górskich wrzosowiskach, gdzie bywa dominującym pająkiem epigeicznym. Rzadko spotykany jest tam w cienistych brzezinach, borach bagiennych i na torfowiskach. W środkowej części Skandynawii licznie zasiedla suche wrzosowiska z chrobotkami i brzozą karłowatą oraz przeciętnie wilgotne lasy brzozowe z chrobotkami, widłozębami i gajnikami. Na południu Karelii liczny jest w świerczynach rosnących na podłożu torfowym. Na Syberii Środkowej zamieszkuje głównie pierwotne lasy świerkowo-sosnowe, nadrzeczne lasy świerkowe, zadrzewienia wierzbowo-olszowe, łąki zalewowe i turzycowiska. Na północnym wschodzie Syberii pospolicie zasiedla nadbrzeżne zadrzewienia z olszami, brzozami i obfitą roślinnością zielną, rzadszy jest natomiast w brzozowych i olszowych zadrzewieniach położonych w głębi lądu, nad Kołymą. Na południu zasięgu europejskiego, w tym w Polsce, jest rzadki, związany głównie z borami sosnowymi, sosnowo-świerkowymi i świerkowymi o grubej warstwie mszystej.
Samice obserwuje się przez cały rok, samce zaś jesienią, zimą i wiosną. Pojaw form młodocianych przypada na lato i jesień.
Przypisy
Kategoria:Osnuwikowate Kategoria:Pająki Azji Kategoria:Pająki Europy Kategoria:Zwierzęta Arktyki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1879 roku