W 2009 r. rozpoczął eksploatację autobusów z ogniwami paliwowymi w miejscowości Whistler w Kolumbii Brytyjskiej przed ZIO 2010. Flota 20 autobusów była wówczas największa na świecie, a koszt projektu szacowano na ok. 94 mln USD. Wodór określano jako „niebieski”, a jego produkcję realizowała firma Air Liquide w Quebecu z wykorzystaniem energii wodnej. Z powodu wysokich kosztów eksploatacji program zakończono w 2015 r
W 2009 r. pierwszy brazylijski prototyp autobusu z ogniwem paliwowym rozpoczął kursowanie w São Paulo. Pojazd wyprodukowano w Caxias do Sul. Program „Ônibus Brasileiro a Hidrogênio” obejmował także trzy kolejne autobusy.
W 2010 r. w Londynie wprowadzono do eksploatacji osiem autobusów wodorowych o większym zasięgu niż pojazdy używane w połowie lat 2000 W tamtym czasie była to największa w Europie flota autobusów wodorowych. Transport for London zwracał uwagę na wysokie koszty pojazdów i paliwa, zakładając jednocześnie spadek kosztów wraz z dojrzewaniem rynku.
W Chinach autobusy z ogniwami paliwowymi wykorzystywano m.in. podczas Pekinu 2008, Expo 2010 w Szanghaju oraz Igrzysk Azjatyckich 2010 w Kantonie. Pojazdy rozwijała m.in. firma ;