9 listopada tego samego roku Łódź wraz z resztą ziem zachodnich II Rzeczypospolitej została anektowana przez III Rzeszę i włączona do Kraju Warty.
Dan Michman podaje, że Judenrat w Łodzi został utworzony na polecenie władz niemieckich już 12 września 1939 roku, a więc zanim na naradzie pod przewodnictwem SS-Gruppenführera Reinharda Heydricha, która odbyła się 21 września tegoż roku w Berlinie, oficjalnie usankcjonowano proces tworzenia tego typu gremiów w okupowanej Polsce. Rada Żydowska w Łodzi była tym samym jednym z pierwszych Judenratów.
Pierwsze trzy miesiące niemieckiej okupacji Łodzi charakteryzowały chaotyczne i arbitralne represje wymierzone w Żydów, obejmujące m.in. grabież mienia, zmuszanie do prac przymusowych, aresztowania i egzekucje. Do połowy grudnia 1939 roku z Łodzi wypędzono do Generalnego Gubernatorstwa Polaków i Żydów. Kolejnych 60–75 tys. Żydów uciekło z miasta w obawie przed niemieckim terrorem. Władze niemieckie początkowo zakładały, że na skutek masowych wysiedleń Łódź w krótkim czasie stanie się miastem Judenrein. Na skutek protestów Hansa Franka wywózki zostały jednak wstrzymane 16 grudnia 1939 roku. W tych okolicznościach prezydent rejencji kaliskiej Friedrich Uebelhoer w ściśle tajnym okólniku z 10 grudnia 1939 roku zapowiedział utworzenie zamkniętego getta w Łodzi.