Paryski korespondent brytyjskiego „” określił rolę Bernhardt „wspaniałą od początku do końca… najwspanialszą w jej niezwykłej karierze”. Docenił również rolę Bertona i kreacje dalszego planu, które stworzyli m.in. Ernest Vois, Paul Boisselot, André Michel, Julia de Cléry i Julia Marguerite Depoix.
Jules Lemaître również pochlebnie recenzował rolę Bernhardt, pisząc: „Ta elektryzująca, chimeryczna kobieta znów podbiła Paryż… Madame Sarah Bernhardt dzięki charakteryzacji, wrodzonemu urokowi i typowi piękności jest prawdziwą rosyjską księżną czy może nawet cesarzową bizantyńską lub żoną maharadży, drapieżną kotką, łagodną i namiętną, niewinną i przewrotną, nerwową, ekscentryczną, zagadkową, kobietą-otchłanią […] Czuję dla niej wdzięczność za to, że przypomina mi jaki wielki jest świat, który się nie da pomieścić w cieniu parafialnej dzwonnicy, oraz że człowiek to istota bardzo skomplikowana, do wszystkiego zdolna”. w recenzji zamieszczonej w „Le Gaulois” z 12 grudnia przyznawał: „To, co nam właśnie [Bernhardt] pokazała, jest cudowne. Apeluję do tych, którzy pamiętają Rachel, do tych, którym Marie Dorval wycisnęła łzy;