Sarah Bernhardt w Fédorze dorównuje najwspanialszym i najbardziej nieodpartym”. Wśród niedociągnięć dostrzegał braki w jej dykcji i wymykające się słowa, a także artykulacje, które są „czasem niekompletne, a czasem przesadzone”. Mimo tego uznał, że „całość jest wyjątkowa. To życie, prawda, namiętność, sama natura; to postać wyrzeźbiona z wielką głębią psychologiczną i oddana z niezwykłą mocą ulgi. Fédora jest całym spektaklem, a my, od aktu do aktu, od sceny do sceny, wspinamy się wraz z nią po stopniach udręki na szczyt góry cierpienia, zwieńczonej nową męką, którą odnalazła po wszystkich mękach, zapełniających scenę”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Fédora · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.