Od 30 grudnia 1918 dowodził 1 kompanią 4 pułku strzelców wielkopolskich (późniejszego 58 pułku piechoty) w czasie powstania wielkopolskiego i na wojnie z bolszewikami. 21 lutego 1919 jako podoficer byłej armii niemieckiej został przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i mianowany podporucznikiem w piechocie ze starszeństwem z 21 stycznia 1919. Wyróżnił się w walkach z bolszewikami 8 sierpnia 1919, następnie pod Osipowiczami i Bobrujskiem oraz 21 października 1919, kiedy „w brawurowym ataku rzucił się na artylerię bolszewicką zdobywając jedno działo i 14 wozów bagażowych”, a także w „wyprawach zimowych przez Berezynę miał dużo sukcesów, biorąc zawsze jeńców i karabiny”. W październiku 1920 został ranny w bitwie pod Kojdanowem.
31 marca 1921 został odkomenderowany na studia prawno-ekonomiczne, których nie ukończył. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 58 pp w Poznaniu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1767. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 1 maja 1924 został zatrudniony w Oddziale II Sztabu Generalnego.