Była jedną z autorek piszących w L'Eco dei lavoratori oraz w La Difesa delle operaitrici założonych w 1912 roku przez Annę Kuliscioff. Jej artykuły dotyczyły praw kobiet, ich sytuacji na rynku pracy oraz rozwiązań prawnych dotyczących prostytucji. W marcu 1926 odmówiła złożenia przysięgi wobec faszystowskiego reżimu Benito Mussoliniego, w związku z czym została usunięta z pracy jako nauczycielka. 24 listopada tego samego roku została skazana na karę pięciu lat pozbawienia wolności, którą odbyła w Dorgali na Sardynii, w Orune, Isili oraz w Nuoro. Po zmniejszeniu wyroku wyszła na wolność 24 listopada 1929. W 1930 roku przeprowadziła się do Mediolanu, gdzie utrzymywała się, oferując prywatne lekcje języka francuskiego. W 1933 roku wyszła za mąż za , byłego włoskiego parlamentarzystę. Gallani zmarł w 1936 roku.
W 1943 roku rozpoczęła zaangażowanie w . W 1944 roku była jedną z założycielek , której była przewodniczącą w 1947, 1949 oraz w 1953 roku.
Działalność polityczna W 1919 roku dołączyła do Włoskiej Partii Socjalistycznej, gdzie współtworzyła kobiecą frakcję partii. 29 czerwca 1945 roku została mianowana do władz partii jako przewodnicząca komisji ds.