kobiet.
Po obaleniu monarchii we Włoszech w referendum konstytucyjnym w 1946 roku z powodzeniem kandydowała w , uzyskując mandat do (Konstytuanty) z ramienia Włoskiej Partii Komunistycznej. Została jedną z pierwszych kobiet wybranych do Parlamentu Włoch. Mandat objęła 2 czerwca 1946. Po uchwaleniu nowej Konstytucji Włoch, w 1948 roku została członkinią Senatu Włoch. 6 sierpnia tego samego roku została autorką prawa (nazwanego od jej nazwiska), które zniosło regulowaną przez państwo prostytucję we Włoszech. Legge Merlin, pomimo szerokiego poparcia w parlamencie, zostało finalnie przyjęte po wielu zmianach dopiero 20 lutego 1958. W latach 1951–1955 była członkinią rady miejskiej w Chioggii. W 1953 roku uzyskała również reelekcję do drugiej kadencji parlamentu. W 1958 roku została wybrana do Izby Deputowanych Włoch, uzyskując 7786 głosów, gdzie zasiadała do 1963 roku. W Izbie zasiadała w komitecie ds. higieny i zdrowia. W 1963 roku została członkinią , komisji śledczej włoskiego parlamentu poświęconej mafii.
Powróciła do polityki w 1974