Angelina "Lina" Merlin (ur. 16 października 1887 w Pozzonovo, zm. 16 sierpnia 1979 w Mediolanie) – włoska aktywistka, nauczycielka i polityczka. Jedna z pierwszych kobiet zasiadających w Parlamencie Włoch – (1946–1948), Izbie Deputowanych Włoch (1948–1958) oraz w Senacie Włoch (1958–1963). Autorka , prawa które zniosło regulowaną przez państwo prostytucję we Włoszech.
Życiorys Angelina Merlin urodziła się 16 października 1887 w Pozzonovo w okolicach Padwy. Jej ojcem był lokalny urzędnik Fruttuoso Merlin, a matką nauczycielka Giustina Poli. Wychowała się w Chioggii, gdzie skończyła szkołę podstawową i kontynuowała naukę w kierunku zostania nauczycielką w Padwie, gdzie ukończyła szkołę w 1907 roku. W kwietniu 1914 uzyskała świadectwo kwalifikacji do nauki języka francuskiego z Uniwersytetu Padewskiego, jednak zdecydowała się kontynuować nauczanie na poziomie podstawowym.
Była jedną z autorek piszących w L'Eco dei lavoratori oraz w La Difesa delle operaitrici założonych w 1912 roku przez Annę Kuliscioff. Jej artykuły dotyczyły praw kobiet, ich sytuacji na rynku pracy oraz rozwiązań prawnych dotyczących prostytucji. W marcu 1926 odmówiła złożenia przysięgi wobec faszystowskiego reżimu Benito Mussoliniego, w związku z czym została usunięta z pracy jako nauczycielka. 24 listopada tego samego roku została skazana na karę pięciu lat pozbawienia wolności, którą odbyła w Dorgali na Sardynii, w Orune, Isili oraz w Nuoro. Po zmniejszeniu wyroku wyszła na wolność 24 listopada 1929. W 1930 roku przeprowadziła się do Mediolanu, gdzie utrzymywała się, oferując prywatne lekcje języka francuskiego. W 1933 roku wyszła za mąż za , byłego włoskiego parlamentarzystę. Gallani zmarł w 1936 roku.
W 1943 roku rozpoczęła zaangażowanie w . W 1944 roku była jedną z założycielek , której była przewodniczącą w 1947, 1949 oraz w 1953 roku.
Działalność polityczna W 1919 roku dołączyła do Włoskiej Partii Socjalistycznej, gdzie współtworzyła kobiecą frakcję partii. 29 czerwca 1945 roku została mianowana do władz partii jako przewodnicząca komisji ds. kobiet.
Po obaleniu monarchii we Włoszech w referendum konstytucyjnym w 1946 roku z powodzeniem kandydowała w , uzyskując mandat do (Konstytuanty) z ramienia Włoskiej Partii Komunistycznej. Została jedną z pierwszych kobiet wybranych do Parlamentu Włoch. Mandat objęła 2 czerwca 1946. Po uchwaleniu nowej Konstytucji Włoch, w 1948 roku została członkinią Senatu Włoch. 6 sierpnia tego samego roku została autorką prawa (nazwanego od jej nazwiska), które zniosło regulowaną przez państwo prostytucję we Włoszech. Legge Merlin, pomimo szerokiego poparcia w parlamencie, zostało finalnie przyjęte po wielu zmianach dopiero 20 lutego 1958. W latach 1951–1955 była członkinią rady miejskiej w Chioggii. W 1953 roku uzyskała również reelekcję do drugiej kadencji parlamentu. W 1958 roku została wybrana do Izby Deputowanych Włoch, uzyskując 7786 głosów, gdzie zasiadała do 1963 roku. W Izbie zasiadała w komitecie ds. higieny i zdrowia. W 1963 roku została członkinią , komisji śledczej włoskiego parlamentu poświęconej mafii.
Powróciła do polityki w 1974 roku, koordynując kampanię "tak" podczas mającego na celu zakazanie w kraju rozwodów.
Życie prywatne i śmierć Jej mężem był , socjalistyczny członek włoskiego parlamentu. Pobrali się w 1933 roku, byli małżeństwem do jego śmierci w 1936 roku. Zmarła 16 sierpnia 1979 w Padwie.
Przypisy
Kategoria:Włoscy parlamentarzyści Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Włoscy samorządowcy