Hans Wilhelm von Schack (ur. 24 października 1791 w Berlinie, zm. 25 września 1866 w Magdeburgu) – generał piechoty, uczestnik wojen napoleońskich, generał-głównodowodzący IV Korpusu Armijnego w Magdeburgu oraz pełniący obowiązki gubernatora Berlina.

Życiorys W 1806 roku dołączył jako ochotnik do korpusu dowodzonego przez Gebharda Leberechta von Blüchera, a w następnym roku otrzymał przydział do Wschodniopruskiego Batalionu Rezerwowego. W 1807 roku otrzymał stopień podporucznika (niem. Secondelieutenant) w batalionie piechoty dowodzonym przez Ferdinanda von Schilla. W jego szeregach uczestniczył w oblężeniu Kołobrzegu. W 1808 roku batalion Schilla został włączony do nowopowstałego 8. Pułku Grenadierów. W 1812 roku wziął udział we francuskiej inwazji na Rosję, a następnie w 1813 roku przeszedł ponownie na stronę Prus i wziął udział w kampanii VI koalicji antyfrancuskiej, w tym w bitwach pod Lützen, Budziszynem, Lipskiem, Arcis-sur-Aube, Fère-Champenoise oraz Waterloo. W trakcie wojny z Francją awansował na porucznika (niem. Premiereleutnant), a po jej zakończeniu w 1815 roku na kapitana (niem. Hauptmann).